Allt þetta fína frá Kína

Það hefur aldeilis mikið gerst í lífi Ástu síðustu vikur.  Hún er farin að sitja á gólfinu, teygir sig langar leiðir eftir dóti og reisir sig við aftur.  Hún klappar saman lófunum og dillir sér þegar hún heyrir tónlist.  Pabbi hennar spilar gjarnan fyrir hana á gítarinn og sitja þau þá saman í sófanum og Ásta unir sér vel.  Ásta borðar heil ósköp, allavega 3 máltíðir á dag og kúkar líka mikið.  Hún hefur nú samt ekkert minnkað brjóstamjólkina og nýtur þess áfram alveg í botn.  Mamma hennar er orðin dáldið þreytt á að vakna svona mikið á nóttunni og vinnur nú í að koma því í lag með því að gefa henni snuð og vatn.  Það gengur ekki sérlega vel.  Ásta segir mamammamammamamma og bapabapabapa.  Á morgnana þegar við förum niður að hitta strákana sem venjulega hafa verið vakandi frá því 6 um morguninn þá er hún svo spennt og teygir hausinn á undan sér til að sjá þá sem fyrst og hristist af kæti. Í morgun fékk hún að vera með í húsleik þar sem stólum og púðum var raðað til að mynda notalegt hreiður.  Ástu finnst líka ofsalega gaman í baði og sundi.  Xiao Cao baðar hana á hverjum degi og hreinsar Ástu vel á bak við eyrun og klippir neglurnar vel og vandlega.  Þær eru perluvinkonur og Ásta vill oft frekar koma til hennar heldur en mömmu sinnar.  Kannski vegna þess að Xiao Cao heldur á henni og lætur hana ekki leika sér svona mikið sjálfa eins og mamma gerir.  Xiao Cao og Ásta heimsækja reglulega vinkonu sína litlu í næsta húsi og finnst Ástu það mikið sport.   Ásta fékk lítið trommusett um daginn og hefur mjög gaman af því.  Annars þarf stanslaust að finna áhugaverða hluti fyrir Ástu því hún fær fljótt leið á gömlu leikföngunum og vill rannsaka ný efni og nýja tækni.  Ásta fer í hverri viku með mömmu sinni í Playgroup.  Það er mikið fjör.  Við hittum þar Ilan og Francis, Melissu og Aron, Jasmine og Code og Döllu og Eyju.  Við skiptumst á að halda þetta og útbúum huggulegan hádegisverð.  Börnin leika sér á gólfinu á meðan mömmurnar spjalla og bera saman bækur sínar. 

Síðustu vikurnar hafa einkennst af miklu félagslífi og allir eru að reyna að hittast sem allra mest áður en hver fer í sína átt.  

Í lok maí fengum við Auði, Eika, Siggu og Björn Orra í heimsókn.   Þau komu allaleið frá Kaupmannahöfn til okkar.  Við hittumst síðast sumarið 2007 svo það kominn tími til að ná sambandi á ný.  Það er svona með góða vini að allt small saman frá fyrsta degi og það var eins og við hefðum verið í stöðugu sambandi allan tímann.  Reyndar höfðum við um óvenju mikið að tala því að auðvitað hefur margt drifið á daga okkar allra. 

Auður og Eiki hittu á drekabátshátíðina og fórum við í tilefni hennar í risastóran skemmtigarð fyrir utan Shanghai ásamt íslensku fjölskyldunum í borginni.  Þetta var mikill Feng Sui garður og manni leið afskaplega vel, þarna var vatn og smá gustur og mikil ró þrátt fyrir töluvert af fólki.   Krakkarnir gátu buslað allan daginn í sundlaug á meðan foreldrarnir borðuð nestið og drukku bjór.  Kínverskur drengur sprautaði vatni á Auði þrátt fyrir að hún væri ekki í sundfötum og varð Auður dáldið frústreruð að geta ekki talað drenginn til. 

Magnús og Eiki fóru út á lífið eitt kvöldið og seinna fórum við Auður með Íslensku konunum á veitingastað í hæstu byggingu Kína og enduðum svo á barnum sem er á 93 hæð.   Eitt kvöldið fengum við Xiao Cao til að passa allan krakkaskarann og fórum 4 saman að borða á Lost Haven sem er Yunnan staður með afskaplega góðum kínverskum mat.  Á eftir fórum við á jazz tónleika þar sem kennari Magnúsar, Lawrence spilaði.  Á meðan við biðum eftir að hann kæmi á sviðið spilaði önnur hljómsveit spuna á saxafóna og fleiri hljóðfæri.  Þetta var svo hryllilegt að við hröktumst út af staðnum og fórum í staðinn í göngutúr í French Concession á meðan við biðum eftir gítarhetjunni okkar.  Þegar við komum heim var allt í ró og spekt og börnin höfðu búið til risastórt skip úr púðum og sængum og lágu þau öll sofandi.  Algerar dúllur. 

Finnskir vinir okkar voru á förum þannig að þau buðu okkar í picknick í yndislegum og risastórum leynigarði sem þau hafa aðgang að.  Við Auður fórum með börnin en Magnús og Eiki voru alveg uppgefnir eftir að hafa farið með krakkana í fótbolta sama dag.  Þeir fóru því í klippingu, hárþvott og nudd til að slappa af eftir erfiði dagsins.  Anna sú finnska var búin að gera kjúklingasalat og múffur en ég kom með snúða.  Þegar við vorum búin að koma okkur vel fyrir í garðinum byrjaði að hellirigna svo við flúðum undir fallegt kínverskt skýli í garðinum og héldum áfram að matast.  Fljótlega stytti upp og við gátum gengið að vatni þar sem nokkrir svartir svanir áttu heima á.  Þar var hin klassíska sikk sakk brú til að halda burtu illum öndum.

Við heimsóttum vatnabæinn sem er rétt hjá okkur og náðum að smella af skemmtilegum kínamyndum í rigningunni.  Þarna er ekki mikið af ferðamönnum og allskonar matur í boði eins og grillaðir fuglshausar á pinnum og ýmislegt gert úr hrísgrjónum, þar á meðal pönnukökur. 

Hápunkturinn var ferð í Moganshan sem er fjall ekki svo langt frá Shanghai.  Fyrir 100 árum síðan tóku útlendingarnir sem þá áttu heima í Shanghai sig til og keyptu fjallið fyrir 50 dollara og settu þar upp sumarvillur fyrir sig og sína.  Í þá daga gat fólk ekki ferðast til og frá Evrópu eða Bandaríkjanna eins og gert er í dag og fólk þurfti að finna sér stað hérna þar sem sumarhitarnir væru þolanlegir.  Þarna voru þvílíkar glæsivillur byggðar, tennisvöllur, kirkja, sundlaug og fleira.  Greinilegt að menn kunnu að njóta lífsins í þá daga.  Sjálfsagt þó oft á kostnað annarra.  Eftir stjórnarskiptin voru þessi hús nýtt fyrir hermenn og hátt setta stjórnarliða og ljóminn fór fljótt af staðnum.  Síðustu árin hefur ferðamennska verið að byggjast upp þarna að nýju aðallega með kínverku sniði.  Ekki er lögð nein áhersla á að gera upp húsin í upprunalegum stíl og oft sorglegt að sjá hvernig til hefur tekist.  Hægt er að leigja hótelherbergi og fara í Karokí.  Það er búið að setja upp greinargóðar merkingar á áhugaverðum stöðum en á skiltum er ekki minnst á þá vesturlandabúa sem byggðu húsin, heldur aðeins á þá frægu kommúnista sem hafa gist þar. 

Breskur maður og kínversk kona hans, Joana hafa tekið að sér tímabunið 3 hús og gert þau vandlega upp.  Þau búa sjálf í einu þeirra en leigja hin tvö út.  Þau eru einnig með veitingastað þar sem hægt er að fá gott kaffi og góðan heimalagaðan mat að vestrænum hætti.  Þau eiga tvö börn sem ganga í sveitaskóla á svæðinu.  Mjög rómantískt. Við leigðum af þeim "Cottage" sem var vel útbúinn og hægt að elda mat og kveikja upp í arninum.  Húsið var inni í miðjum bambusskógi og gátum við verið þarna alveg í friði.  Krakkarnir léku sér með engisprettur og önnur dýr og við grilluðum og borðuðum úti í sólinni.  Það er mjög skemmtilegt að ganga um fjallið og sjá yfirgefnar villur sem fæstar hafa verið gerðar upp.  Það tók nú samt dáldið á að ganga upp tröppurnar aftur en ótrúlegt hvað krakkarnir voru duglegir.    

Joana var mjög hugguleg og bauð okkur upp á Moganshan te sem við drukkum öll af bestu list.  Allir fengu fínan tebolla og voru börnin sérstaklega settleg þegar þau hélu á bollanum með einn fingur út í loftið.  Hún sagði okkur frá baslinu við að kljást við yfirvöld en að heimamennirnir hafi tekið þeim afskaplega vel og hjálpað þeim mikið.  Joana benti okkur á sundstað sem þau fara með sína fjölskyldu og við keyrðum þangað á leiðinni heim. Þetta var stífla þar sem vatninu úr fjallinu er safnað saman.  Þarna var prýðileg aðstaða til sundiðkunar en þó nauðsynlegt að kunna að synda því að vatnið var mjög djúpt og aðgengið ekki mjög barnvænt. 

Í litlum bæ við rætur fjallsins keyptum við te og ferskjur af heimamönnum sem voru mjög sanngjarnir í verðlagninu.  Maður er dáldið brenndur af Shanghaibúum sem reyna oft að svindla á manni og þegar ég rétti konunni 15 rmb fékk ég þann stærsta poka af ferskjum sem ég hef nokkru sinni fengið. Í sama bæ létum við gera við dekk og börnin fylgdust með framkvæmdinni af miklum áhuga. 

Þessi staður er svo ævintýralegur að ég væri til í að fara þangað aftur áður en við förum heim og eyða meiri tíma í að ganga um bambusskóga og skoða gamlar villur.