Allt þetta fína frá Kína

Magnús á Kínamúrnum. 



Öll fjölskyldan, já hárið er dáldið mikið rautt núna.  Hann Eric fór aðeins yfir strikið.



Við gengum dálítinn spotta, upp og niður tröppur sem voru mjög ójafnar.  Strákarnir staldra við fallbyssu og ég halla mér upp að veggnum til að hvíla mig. 



Það var mikið fjör á leiðinni niður. Hér rennir Örn sér með Guðna vinnufélaga.  Ég tók nú bara lyftuna.



Hér er Maó við Hlið hins Himneska friðar.  Mér er sagt að myndin haf honum sé minnkuð ár hvert.  Það er mjög Kínverskt, ekki fara of hratt í breytingarnar. 



Boggi var duglegur að mynda okkur hin.  Hér eru við á torginu.  Alltaf góð stemmning á kínverskum torgum. 



Boggi í Team Ossur bol og Örn mjög stoltur með barmmerki.



Stemmning á opnunarhátíðinni. 



Boggi glaður með rellu.  Allir tóku þátt í því að kveikja á vasaljósum og rellum og taka upp fána, og borða á réttum tíma öllum til skemmtunar.



Íslenski fáninn.  MIkið er hann fallegur.



Íslenska liðið á leiðinni inn á völlinn..



Hér var ekki hægt að blöffa neitt.  Smá mistök urðu í atriðinu með árstíðunum.  Ekki tókst að breyta öllu vorinu í sumar.  Tæknimenn reyndu að laga það en ekki tókst það fyrr en eftir dágóða stund.  Þeir voru mjög fegnir.



Ótrúlegt atriði þegar Hou Bin hífir sig upp með eldinn. 

   

Við hittum hann svo síðar í Össurarveislunni.  Ekki sást á honum að hann væri fatlaður.  Hann gekk vel á gervifæti.  Erni fannst þessi myndataka kjánaleg.



Á leikunum, Magnús og drengir og einn notandi á Mauch Hné Össurar. Verkfræðingarnir eru mjög stoltir að sjá árangurinn.

 



Torgið fyrir utan Ólympíuhreiðrið. 



Mjög skemmtilegur gosbrunnur heillaði strákana.  Á endanum voru þeir orðnir rennandi blautir, auðvitað.  Enda ekki við öðru að búast. 

 

Á laugardaginn var skelltum við okkur til Beijing öll fjölskyldan.  Markmiðið var að taka þátt í Ólympíuleikum fatlaðra í höfuðborg Kína.  Össur styrkir bæðí Íþróttasamband fatlaðra og Team Ossur sem samanstendur af bestu fötluðu íþróttamönnum heims eins og t.d. Oscar Pistorius sem er orðinn heimsfrægur.  Við ákváðum að gera úr þessu fjölskylduferð.  Því miður var ekki til endalaust af miðum á alla viðburði svo við reyndum að skipta þessu á milli okkar.  Það kom í hlut minn og Bogga að fara á opnunarhátíðina á laugardagskvöldið.  Það var ofsalega skemmtileg upplifun og góð stemmning.  Við fylgdumst með íþróttamönnum frá öllum þjóðum heims ganga inn á völlinn og vorum ákaflega stolt af okkar 5 Íslensku keppendum.  Atriðin voru stórfengleg eins og vænta má af Kínverjum og voru flest þeirra flutt af fötluðum íþróttamönnum.  Heyrnalausar konur dönsuðu, blindur maður spilaði á píanó, stúlka í hjólastól dansaði ballett.  Að lokum báru nokkrir Kínverskir íþróttamenn ólympíueldinn inn á leikvanginn og að lokum var það einfættur Kínverji sem sat í hjólasól sem lyfti sér upp á höndunum 30-40 m upp að skálinni sem hýsir ólympíueldinn áður en hann kveikti í.  Þetta var mjög spennandi stund því maðurinn þurfti að taka á öllu sínu til að ná að klára.  Í gærkvöldi hittum við svo hetjuna þegar hún kom í Össurar veislu sem haldin var til heiðurs bæði Íslensku íþróttamannanna og Team Ossur.  Við reyndum að taka mynd af Erni og Bogga með honum en Örn var að venju ekki í stuði fyrir slíkt. Á mánudaginn fórum við saman loks öll í stóru íþróttahöllina og fylgdumst með 100 m hlaupi blindra, spjótkasti og kúluvarpi kvenna og kringlukasti karla.  Það er sjálfsagt einhver mælikvarði á stemmninguna að ég táraðist næstum við verðlaunaafhendingu í kúluvarpi þegar Tékknesk kona tók á móti gullinu og þjóðsöngurinn Tékka var spilaður.   

Við notuðum svo auðvitað tækifærið og fórum á Kínamúrinn.  Strákarnir eru búnir að byðja um það lengi að fara þangað.  Við vorum mjög heppin með veður, lögðum af stað í rigningu en fengum gott útsýni á múrnum.  Á leiðinni niður úr fjallinu renndu strákarnir sér en ég tók lyftuna.  Þetta tekur dáldið á að ganga þessar tröppur og ég er enn með harðsperrur eftir þetta og þreytt. 

Auðvitað er ekki hægt að fara til Beijing öðruvísi en að heilsa upp á sendiherrann, Gunnar Snorra en hann ásamt Jóhönnu Sigurðardóttur buðu Íslensku íþróttamönnunum og fleirum til veislu.  Það kom í hlutskipti Magnúsar að fara í þessa fínu veislu því annað okkar þurfti að vera heima með drengina.  Á síðustu stundu þurftum við að breyta planinu því Magnús uppgötvaði loks að hann var með ósamstæð jakkaföt.  Ég smellti mér í sparikjólinn og setti á mig varalit á 5 mínútum áður en ég rauk út. 

Á morgun tekur skólinn og vinnan við sem er ágætt eftir svona upplifun.